1841 Sözleşmesi Boğazların barış zamanında savaş gemilerine kapalı olmasını uluslararası bir ilke haline getirdi. Böylece Boğazlar, güç dengesi içinde büyük devletlerin ortak konusu oldu.

Küçük Kaynarca ile Rusya, Osmanlı üzerindeki nüfuzunu artırmış ve müdahale alanı genişlemiştir. Osmanlı bu baskıyı azaltmak için büyük devletleri birbirine karşı dengelemeye daha çok başvurmuştur.

Denge siyaseti, bir tehdide karşı başka bir büyük gücün desteğini alarak varlığı korumayı hedefler. Osmanlı, özellikle Rusya’ya karşı İngiltere ve Fransa gibi devletlerle yakınlaşmıştır.

1841 Sözleşmesi ile Boğazların barış zamanında savaş gemilerine kapalı olması ilkesi kabul edilmiştir. Bu durum Osmanlı'nın Boğazlar üzerindeki egemenlik haklarını uluslararası zeminde güçlendirmiştir.

İngiltere, Rusya’nın sıcak denizlere inmesini ve Doğu Akdeniz’de güçlenmesini istemiyordu. Bu nedenle Osmanlı’nın toprak bütünlüğünü belli ölçüde destekleyerek denge unsuru olarak gördü.

Sözleşme ile Boğazların barış zamanında savaş gemilerine kapalı olması uluslararası bir ilke haline getirildi. Böylece Osmanlı, Boğazlar üzerinden tek bir devletin baskın güç olmasını engellemeye çalıştı.

Sözleşme, Boğazların statüsünü uluslararası bir anlaşmayla belirleyerek tek bir devletin baskısını sınırladı. Böylece Osmanlı, büyük güçler arasındaki dengeyi kullanma imkânı buldu.

20. yüzyıl başında İtilaf bloğunun baskısı artarken Almanya yükselen bir güç olarak öne çıktı. Osmanlı, bu güçle yakınlaşarak uluslararası dengede kendine dayanak oluşturmayı amaçladı.

Küçük Kaynarca ile Rusya, Karadeniz’de güç kazandı ve Osmanlı üzerinde baskı kurabileceği yeni imkânlar elde etti. Bu durum Osmanlı’yı Rusya’ya karşı başka devletlerle ittifak arayışına yöneltti.

İngiltere, Hindistan yolu ve Doğu Akdeniz çıkarları nedeniyle Osmanlı’nın parçalanmasına uzun süre karşı çıktı. Bu durum Osmanlı’nın Rusya’ya karşı İngiltere ile denge kurmasını kolaylaştırdı.

Küçük Kaynarca ile Osmanlı'nın askerî ve diplomatik zayıflığı belirginleşti. Bu durum, özellikle Rusya tehdidine karşı büyük devletler arasındaki rekabetten yararlanma arayışını doğurdu.

Viyana Sistemi, devrimleri ve sınır değişikliklerini sınırlamayı hedefleyen bir statüko düzeni kurmuştur. Bu çerçevede Osmanlı'nın toprak bütünlüğü, Avrupa dengeleri içinde korunması gereken bir unsur olarak görülmüştür.