Osmanlı’da askerî sınıf; yönetim, adalet ve askerlik gibi devlet hizmetlerini yürütür ve genellikle vergiden muaftır. Reaya ise üretici kesim olup vergi verir.

Reaya; köylü, esnaf ve tüccar gibi üretim ve vergi veren kesimleri kapsar. Ulema, seyfiye ve kalemiye askerî sınıf içinde değerlendirilir.

Tımar sahibi sipahi, kendisine bırakılan gelir karşılığında asayişi sağlar ve sefer zamanı cebelü adı verilen askerleriyle orduya katılır. Bu düzen taşrada devlet otoritesini güçlendirir.

Millet sistemi, gayrimüslim cemaatlerin dinî ve bazı hukukî/idarî işlerini kendi liderleri aracılığıyla yürütmesine dayanır. Böylece toplumsal düzen ve vergi/idarî kontrol kolaylaşır.

Vakıflar; medrese, hastane, imaret, köprü gibi hizmetleri finanse ederek kamu yararı sağlar. Bu durum sosyal yardımlaşmayı artırıp şehirleşmeyi destekler.

Millet sistemi, gayrimüslimlerin dinî ve bazı hukukî işlerini kendi liderleri ve kurumlarıyla yürütmesine dayanır. Böylece farklı inanç grupları devlet düzeni içinde kontrol ve süreklilikle yönetilmiştir.