Sebk-i Hindî; derin, soyut ve karmaşık hayallerle örülü, anlamı yoğun bir söyleyişe dayanır. Diğer seçenekler halk edebiyatı ya da didaktik/toplumsal ağırlıklı anlayışları çağrıştırır.

Rubai dört mısradan oluşur ve çoğunlukla düşünce, hayat görüşü gibi konuları işler. Tuyuğ da dört mısralıdır ancak Türk edebiyatında daha sınırlı ve aruz kalıbı/geleneğiyle ayrılır; sorudaki genel tanım rubaiye uyar.

Terkib-i bent, bentlerin sonunda tekrarlanmayan (değişen) vasıta beytiyle; terci-i bent ise tekrarlanan vasıta beytiyle bilinir. Seçenekler içinde bentli yapı ve vasıta beytiyle doğrudan ilişkili olan terkib-i benttir.

Hüsn-i ta'lilde gerçek sebep yerine hayalî ve güzel bir sebep gösterilir. Bulutlanmanın sebebinin "güneşin sevgilinin yüzünden utanıp saklanması" olarak verilmesi bu sanata uygundur.

Tevriye, yakın anlamı kullanırken uzak anlamı da çağrıştırma sanatıdır. Hüsn-i talil hayalî sebep bulur; istiare benzetmenin unsurlarından birini kaldırır; tenasüp uygun/ilgili kelimeleri bir arada kullanmaktır.

Şehrengiz, bir şehrin güzellerini ve eğlence/sosyal hayatını konu edinen manzum eserdir. Surnâme şenlikleri; hilye Hz. Peygamber’in vasıflarını; sâkînâme ise meclis/şarap-sâkî çevresini anlatır.

Nazım şekli; nazım birimi, kafiye düzeni ve birim sayısı gibi yapısal özelliklerle belirlenir. Redif ise şiirin ses örgüsüne ait bir unsur olup nazım şeklinin tayininde zorunlu ölçüt değildir.