Parnasizm, Sembolizm ve Realizm temelde "sanat sanat içindir" çizgisine yakın durur. Romantizm ise duygu ve bireyselliği öne çıkarırken çoğu zaman toplumsal/ulusal duyarlılıkla da ilişkilendirilir. Bu nedenle ayrışan C’dir.

Parnasizm “sanat için sanat” anlayışıyla biçim kusursuzluğunu ve nesnel betimi önemser. Toplumsal faydayı önceleyen öğreticilik daha çok realizm/natüralizmle ilişkilendirilse de Parnasizm için belirleyici değildir.

Dadaizm savaş ve burjuva değerlerine tepkiyle yıkıcı/nihilist bir sanat tavrı geliştirir. Sürrealizm ise bu zeminden hareketle bilinçaltı, düş ve otomatik yazı yöntemleriyle yeni bir gerçeklik kurmayı amaçlar.

Parnasizm, şiirde biçim mükemmelliğini ve nesnel tasviri öne çıkarır. Sembolizm öğreticilikten çok çağrışım ve sezgiye, Realizm hayalden çok gerçeğe, Fütürizm ise geleneğe değil hız ve yeniliğe yaslanır.

Romantizm duygu, hayal ve bireysel coşkuyu öne çıkarır; Klasisizm akıl, ölçü ve kurala bağlılığı savunur. Diğer seçenekler akım özelliklerini ters çevirir ya da genelleme hatası içerir.

“Sanat toplum içindir” anlayışı romantizmin zorunlu bir ilkesi değildir; bu daha çok sonraki toplumsal yönelimli akımlarla ilişkilidir. Romantizm-klasisizm karşıtlığı esasen duygu/akıl, bireysellik/evrensellik gibi eksenlerde kurulur.

Dadaizm, savaş ve burjuva değerlerine tepkiyle “anti-sanat” ve yıkıcılığı öne çıkarır. Sürrealizm ise bilinçaltını (otomatik yazı, düş mantığı) yaratıcı bir yöntem olarak kullanır.

Natüralizm, Realizmi daha ileri götürerek insanı deneysel bir yaklaşımla ele alır; kalıtım-çevre belirleyiciliği vurgulanır. Realizmde ise gözlem esastır ama bu katı determinizm şart değildir.