Ziya Gökalp, Milli Edebiyat’ın fikir ve şiir alanındaki önemli isimlerindendir ve heceyi kullanmıştır. Yahya Kemal ve Ahmet Haşim daha çok farklı estetik çizgilerde, Mehmet Akif ise ağırlıkla aruzla tanınır.

Milli Edebiyat’ta “memleket edebiyatı” anlayışıyla Anadolu ve toplum gerçekleri öne çıkar. Mitolojik kurgu, saray idealizasyonu ve bilinç akışı bu dönemin baskın eğilimleri değildir.

Hece ölçüsü, halk şiiri geleneğiyle bağ kurarak ulusal bir edebiyat oluşturma düşüncesini destekler. Bu tercih Divan geleneğini sürdürmek ya da serbest nazmı zorunlu kılmak anlamına gelmez.

Milli Edebiyat'ta memleket edebiyatı anlayışıyla toplum ve Anadolu gerçekleri öne çıkar. Sembolik anlatım ve bireyin iç dünyasına yoğunlaşma daha çok farklı edebi anlayışların özelliğidir.

Refik Halit’in Memleket Hikâyeleri, Anadolu insanını gözleme dayalı ve yalın bir dille anlatmasıyla “memleket edebiyatı” çizgisinin erken ve tipik örneğidir. Diğerleri Anadolu ve toplum temalarını işlese de bu ölçüde hikâye türünde gözlemci-yalın üslup vurgusuyla özdeşleşmez.

Milli Edebiyat romanında modernist teknikler belirleyici değildir; daha çok gerçekçi/toplumcu çizgi ve tezli yapı öne çıkar. Bilinç akışı gibi teknikler Türk romanında daha çok sonraki dönemlerde yaygınlaşır.

Ahmet Haşim, Fecr-i Âti/Servetifünun çizgisinde sembolist-imgeci bir şiir anlayışına sahiptir; toplumsal gerçekçilik ve Anadolu anlatımı onun şiirinin belirleyici yönü değildir. Diğer eşleştirmeler Milli Edebiyat’ın temel nitelikleriyle uyumludur.

Yeni Lisan; sadeleşmeyi, konuşma diline yaklaşmayı ve Osmanlıca’nın ağır unsurlarını ayıklamayı hedefler. Bu nedenle ağır, sanatlı söyleyişi özellikle artırmak anlayışla doğrudan çelişir.

Milli Edebiyatın ayırt edici yönü dilde sadeleşme (Yeni Lisan) ve ulusal duyarlılıktır. Şiirde hece ölçüsü ve memleket temaları belirginleşir. Diğer seçenekler farklı dönemlerin poetikalarını yansıtır.

Mai ve Siyah, Servetifünun döneminin romanıdır. Diğer eserler Milli Edebiyat/Erken Cumhuriyet çizgisinde ulusal-toplumsal temalarla değerlendirilir. Bu nedenle dönemle ilişkilendirilemeyen D’dir.

Yahya Kemal, dili işçilikle kullanan ve şiirde estetik kaygıyı öne çıkaran bir çizgidedir. Milli Edebiyatçılar gibi heceyi zorunlu bir program olarak benimsemez; daha çok saf şiir anlayışına yakındır. Diğerleri Milli Edebiyatın ideolojik/ulusal yönünü daha belirgin taşır.

Yaban, aydın ile Anadolu köylüsü arasındaki kopukluğu merkezine alır ve Anadolu gerçekliğini çarpıcı biçimde işler. Kiralık Konak daha çok kuşak/medeniyet değişimini, Sinekli Bakkal toplumsal dönüşümü; Eylül ise bireysel psikolojiyi öne çıkarır. Bu nedenle doğru seçenek B’dir.