Türkiye’de coğrafi bölgeler doğal özellikler (iklim, yer şekilleri, bitki örtüsü) dikkate alınarak belirlenmiştir. İdari sınırlar coğrafi bölge sınırlarını belirlemede ölçüt değildir.

Doğu Anadolu’da yazların serin geçmesi ve geniş çayır-mera alanlarının bulunması büyükbaş hayvancılığı destekler. Diğer bölgelerde tarım ve küçükbaş/ahır hayvancılığı daha baskın olabilir.

Türkiye’de coğrafi bölgeler; yer şekilleri, iklim ve bitki örtüsü gibi doğal özellikler temel alınarak belirlenmiştir. İdari sınırlar ve nüfus gibi beşerî ölçütler belirleyici değildir.

Marmara Bölgesi; ulaşım ağlarının gelişmişliği, pazarın büyüklüğü ve limanlara yakınlık gibi nedenlerle sanayinin en yoğun olduğu bölgedir. İstanbul, Kocaeli ve Bursa bu yoğunlaşmanın başlıca merkezleridir.

Akdeniz kıyılarında kışların ılık geçmesi seracılığı geliştirmiştir. Çay Doğu Karadeniz’de, turunçgil Akdeniz’de; pirinç ise daha çok su kaynaklarının elverişli olduğu alanlarda yaygındır.

Batı Avrupa kıyıları ılıman iklim, elverişli ulaşım ve limanlara uygun kıyı tipleriyle öne çıkar. Sahra ve Sibirya’da iklim, Amazon’da ise sık orman ve ulaşım güçlüğü yoğunlaşmayı sınırlar.

Marmara’da sanayi-ticaretin yoğunlaşmasında ulaşım, pazar ve bağlantı üstünlüğü belirleyicidir. Taşkömürü bakımından en zengin alan ise Zonguldak çevresinin yer aldığı Karadeniz Bölgesi’dir.

Karadeniz Bölgesi, iklim ve doğal bitki örtüsü gibi doğal ölçütlerle tanımlanan coğrafi bölgedir. Diğerleri daha çok ekonomik, tarımsal ya da beşerî işlevlere göre ayrılmış alanlardır.

Çukurova’da uzun ve sıcak vejetasyon dönemi ile sulama olanakları pamuğu destekler. Erzurum-Kars’ta çay için gerekli yıl boyu nemli-ılıman koşullar yoktur. Fındık Doğu Karadeniz’in nemli yamaç iklimiyle, şeker pancarı ise daha çok İç Anadolu’nun karasal koşullarıyla ilişkilidir.

Kuşak; limanlar, nehir taşımacılığı, demiryolu-otoyol ağları ve büyük tüketim pazarlarının kesişmesiyle güçlenmiştir. Muson iklimi Avrupa’da belirleyici değildir. Enerji rezervi ve yükselti bu kuşağın ortak açıklayıcısı değildir.

Karadeniz’de kıyıya paralel dağlar orografik yağışı artırır ve deniz etkisini içeriye sınırlar. Ege’de dağlar çoğunlukla kıyıya dik uzandığı için deniz etkisi vadiler boyunca içeri sokulabilir. Marmara’da yükselti aşırı değildir ve deniz etkisi sürer.

Sahra’da aşırı kuraklık ve yüksek sıcaklıklar nüfus yoğunluğunu düşürür; yerleşmeler vaha ve akarsu çevresinde toplanır. Batı Avrupa ve Güneydoğu Asya’da iklim ve su koşulları yerleşmeyi destekler. İskandinavya’da seyrekliğin temel nedeni çöl değil soğuk iklimdir.