Genel Sınav dil bilgisinde edat, bağlaç ve ünlem sık karıştırılır. Çünkü üçü de çoğu zaman tek başına anlamı sınırlı olan, cümle içinde görev kazanan sözcüklerdir.

• Edat (ilgeç): Tek başına anlamı zayıf; isim/isim soylu sözcüklerle birlikte kullanılır, anlam ilişkisi kurar.
• Bağlaç: Sözcükleri, söz öbeklerini veya cümleleri eş görevli biçimde bağlar.
• Ünlem: Duygu, çağrı, seslenme, tepki bildirir; cümleye vurgu/ton katar.

• Soru 1: Sözcük bağlıyor mu? (Eş görevli öğeleri birleştiriyorsa → bağlaç)
• Soru 2: Bir isimle birlikte anlam ilişkisi mi kuruyor? (… için, … gibi, … kadar → edat)
• Soru 3: Duygu/seslenme mi var? (Ah!, ey!, vah! → ünlem)

Edat, tek başına tam anlam vermeyen; bir isim ya da isim soylu sözcükle birlikte kullanılıp cümlede anlam ilişkisi kuran sözcüktür.

• Genellikle isim + edat şeklinde öbek oluşturur: “senin için”, “bizden dolayı”, “ev gibi”.
• Cümleden çıkarıldığında anlam ilişkisi bozulur veya zayıflar.
• Edat öbekleri cümlede çoğunlukla zarf tümleci ya da dolaylı tümleç göreviyle kullanılabilir.

Bağlaç, sözcükleri, söz öbeklerini veya cümleleri bağlayan; bağladığı birimler arasında anlam ilişkisi kuran görevli sözcüktür.

• Bağlaçlar cümle öğesi olmaz; bağlama görevi üstlenir.
• Bağlaç çıkarıldığında çoğu zaman cümle yine kurulur; fakat anlam ilişkisi/akıcılık azalır.
• Bağladığı birimler genellikle eş görevlidir (iki nesne, iki yüklem, iki cümle...).

Ünlemler duygu, seslenme, çağrı, tepki, şaşırma, sevinç gibi anlamlar katan sözcüklerdir. Çoğu zaman tek başına da kullanılabilir.

• Yazıda çoğunlukla ünlem (!) ve virgül (,) ile birlikte görülür.
• Cümle başında, ortasında veya sonunda yer alabilir; vurguya göre yer değişebilir.
• Ünlemler tek başına cümle sayılabilir: “Ah!”, “Eyvah!”

• Seslenme: ey, hey, ya — “Hey, buraya gel!”
• Şaşırma: aaa, vay — “Vay be!”
• Üzüntü: ah, eyvah — “Eyvah, unuttum!”
• Sevinç: yaşa, oh — “Oh, bitti!”
• Uyarı: dikkat, sakın — “Sakın dokunma!”

ile hem edat hem bağlaç olabilir. Ayırt etmenin en pratik yolu: yerine ve gelebiliyor mu?

• “Ali ile Veli geldi.” → “Ali ve Veli” olur → bağlaç.
• “Kalem ile yazdım.” → “Kalem ve yazdım” olmaz → araç anlamı var → edat.

• Bu sözcükler bir şeyi başka bir şeye bağlamak yerine, isimle birlikte anlam ilişkisi kurar → edat.
• Örnek: “Senin gibi düşünmüyorum.” (benzetme) / “Senin için geldim.” (amaç)