Kant’a göre güzellik yargısı çıkar gözetmeyen (disinterested) bir hazdan doğar. Bu yargı bilgi yargısı gibi kavrama dayanmaz; yine de evrensellik iddiası taşır.

Aristoteles’e göre tragedya, acıma ve korku duyguları üzerinden bir arınma (katharsis) sağlar. Bu, izleyicinin duygusal bir dengeye ulaşmasıyla ilişkilidir.

Dışavurumculuk, sanatın temelini sanatçının iç dünyasını ifade etmesinde görür. Bu yaklaşımda eserin değeri, duygu ve yaşantıyı aktarabilme gücüyle ilişkilidir.

Biçimcilik, eserin estetik değerini biçimsel düzen ve yapısal özelliklerde temellendirir. Ahlaki, toplumsal ya da temsil amaçları ikincil kabul edilir.

“Sanat için sanat” anlayışı, sanatın bağımsız bir değer taşıdığını ve temel hedefinin estetik olduğunu savunur. Bu görüşte sanatın ahlaki ya da toplumsal yarar üretmesi zorunlu değildir.

Sanat felsefesi, sanatın ne olduğu ve bir nesnenin hangi koşullarda sanat sayılacağı gibi sorunları inceler. Diğer seçenekler sırasıyla epistemoloji, metafizik ve etik alanına girer.