Bazen sevdiğimiz şeyleri bırakmak zorunda kalırız. Ne kadar istemesek de elimizde değildir. istediğimiz kadar uğraşalım, yine de minik kum taneleri gibi akar parmaklarımızın arasından. Avuçlarımızı ne kadar sıkarsak, o kadar hızlı dökülür o taneler. En acısı da bazen kaybettiğimiz şeyin kendisi değil, onunla birlikte kurduğumuz hayallerdir. Bir daha yaşanmayacak anlar, söylenememiş sözler, yarım kalmış cümleler… Hepsi içimizde bir yerde sessizce yaşamaya devam eder. Sonra gecenin en sessiz anında, hiç beklemediğimiz bir anda aklımıza düşerler ve anlarız; bazı vedalar bir kapının kapanması değildir sadece, insanın içinde bir yerin sonsuza kadar eksilmesidir. Belki de hayatın en acı tarafı budur,bazen bütün kalbinle istediğin bir şeyi, yine bütün kalbinle bırakmak zorunda kalırsın. Çünkü bazı şeyler ne kadar sevilirse sevilsin, kalmaya yetmez. Ve geriye sadece, “Keşke biraz daha zamanımız olsaydı,” diyebildiğin bir sessizlik kalır. ~lero
